غزل شمارهٔ ۱۴۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذبه معشوق می‌پردازد. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، او را به خورشید و چشمه زلال تشبیه می‌کند و از تأثیرات مثبت او بر دل و جان خود سخن می‌گوید. او همچنین به زیبایی‌های ظاهری و باطنی معشوق اشاره کرده و نشان می‌دهد که عشق به او چقدر عمیق و فراتر از درک معمول است. معشوق در نظر شاعر نماد کمال و زیبایی است که هم در عالم خیال و هم در واقعیت تأثیرگذار است. در نهایت، شاعر با تعابیر بی‌نظیر از کمال و زیبایی معشوق، عشقش را ابراز می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر سخت است که بدون او زندگی کند.
ای آفتاب طفلی در سایهٔ جمالتشیر و شکر مزیده از چشمهٔ زلالت
هوش مصنوعی: ای خورشید، در اوج زیباییات مثل شیر و شکر شیرین و دلپذیرم، گویی از چشمهٔ زلالت سیراب شدهام.
هم هر دو کون برقی از آفتاب رویتهم نه سپهر مرغی در دام زلف و خالت
هوش مصنوعی: هر دو جهان به زیبایی و نور چهرهات روشن شده است. همچنان که در آسمان، پرندهای در دام زلف و زیبایی تو گرفتار آمده است.
بر باد داده دل را آوازهٔ فراقتدر خواب کرده جان را افسانهٔ وصالت
هوش مصنوعی: دل را به خاطر جداییات به باد دادهام و در خواب، جانم را با داستان وصالت پر کردهام.
عقلی که در حقیقت بیدار مطلق آمدتا حشر مست خفته در خلوت خیالت
هوش مصنوعی: عقلی که به حقیقت بیدار است، در روز قیامت به سراغ تو میآید و افراد مست و خواب زده را در خلوت خیال تو بیدار می‌کند.
خورشید کاسمان را ، سر رزمه می‌گشایدیک تار می‌نسنجد در رزمه جمالت
هوش مصنوعی: خورشید آسمان را مانند پردهای میگشاید و هیچ تار مویی از زیبایی تو را کم نمیکند.
ترک فلک که هست او در هندوی تو دایمسر پا برهنه گردان در وادی کمالت
هوش مصنوعی: چرا از آسمان جدا شوی، وقتی که او در عشق تو همیشه، عریان و آماده در مسیر رشد و کمال تو حضور دارد؟
سیمرغ مطلقی تو بر کوه قاف قربتپرورده هر دو گیتی در زیر پر و بالت
هوش مصنوعی: پرندهای شگفتانگیز و بی‌نظیر هستی که در کوه قاف، دور از همگان، تربیت شدهای و هر دو جهان زیر سایهبالهای تو قرار دارند.
صف قتال مردان صف‌های مژه توستصد قلب برشکسته در هر صف قتالت
هوش مصنوعی: مردان جنگ، مانند صف‌های مژههای تو هستند و در هر صف، قلبهای شکستخوردهای وجود دارد که به عشق تو میتپند.
عطار شد چو مویی بی روی همچو روزتتا بو که راه یابد در زلف شب مثالت
هوش مصنوعی: عطار وقتی که مویی پیدا شد، مانند روز تو، به دنبال این میگردد که راهی پیدا کند تا در زلف شب تو گم شود.