غزل شمارهٔ ۱۸۱
هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و غم ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر اشاره می‌کند که عشق او یادگاری از درد و غم دارد و وقتی عشق در دل انسان است، او از دو جهان جداست. او از سرگشتگی و حالتی شبیه خمار به خاطر عشق صحبت می‌کند و از فقدان محبوبش رنج می‌برد. همچنین اشاره می‌کند که رازهای عشق را نمی‌تواند پنهان کند و غم‌های زیادی از طرف محبوبش تحمل کرده است. در نهایت، شاعر به بی‌نهایت غم‌ها و دردهایی که بر او تحمیل شده اشاره می‌کند.
دل درد تو یادگار داردجان عشق تو غمگسار دارد
هوش مصنوعی: دل از درد تو یادگاری دارد و جانم به خاطر عشق تو غمگین و دلشکسته است.
تا عشق تو در میان جان استجان از دو جهان کنار دارد
هوش مصنوعی: تا زمانی که عشق تو در دل من وجود دارد، روح من از هر دو جهان جدا و فارغ است.
تا خورد دلم شراب عشقتسرگشتگی خمار دارد
هوش مصنوعی: دل من از عشق تو سرشار از شوق و ناآرامی است و حالتی شبیه به مستی دارد.
مسکین دل من چو نزد تو نیستدر کوی تو خود چکار دارد
هوش مصنوعی: دل بیچاره من وقتی که نزد تو نیست، در کوی تو چه کاری دارد؟
راز تو نهان چگونه دارمکاشکم همه آشکار دارد
هوش مصنوعی: چگونه میتوانم راز تو را پنهان نگهدارم در حالی که تمام درونم آشکار است؟
چندین غم بی نهایت از توعطار ز روزگار دارد
هوش مصنوعی: عطار از روزگار، غم‌های بیشماری به یاد تو دارد که هر کدام عمیق و بیانتهاست.