غزل شمارهٔ ۲۵۸ - عطار

جهان از باد نوروزی جوان شدزهی زیبا که این ساعت جهان شد

شمال صبحدم مشکین نفس گشتصبای گرم‌رو عنبرفشان شد

تو گویی آب خضر و آب کوثرز هر سوی چمن جویی روان شد

چو گل در مهد آمد بلبل مستبه پیش مهد گل نعره‌زنان شد

کجایی ساقیا درده شرابیکه عمرم رفت و دل خون گشت و جان شد

قفس بشکن کزین دام گلوگیراگر خواهی شدن اکنون توان شد

چه می‌جویی به نقد وقت خوش باشچه می‌گوئی که این یک رفت و آن شد

یقین می‌دان که چون وقت اندر آیدتو را هم می‌بباید از میان شد

چو باز افتادی از ره ره ز سر گیرکه همره دور رفت و کاروان شد

بلایی ناگهان اندر پی ماستدل عطار ازین غم ناگهان شد