غزل شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی عشق و عشق ورزی و شدت احساسات شاعر نسبت به معشوقش است. شاعر می‌گوید که عشق معشوقش برای او طاقت‌فرساست و هیچ چیز نمی‌تواند با زیبایی و جاذبه‌ی او رقابت کند. او به تصویر کشیدن اینکه چگونه عشق به معشوقش برایش سخت و سنگین است، و اینکه هیچ راهی برای نزدیک شدن به او وجود ندارد، ادامه می‌دهد. شاعر همچنین به تلاش‌های بی‌وقفه‌اش برای رسیدن به راه معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی گذر زمان نیز نمی‌تواند از شدت این عشق بکاهد. در نهایت، او به عشق خود چنان وابسته است که به نظر می‌رسد همچون یک مگس در برابر نور شمع، در پی‌اش سوخته و گرفتار شده است.
قوت بار عشق تو مرکب جان نمی‌کشدروشنی جمال تو هر دو جهان نمی‌کشد
هوش مصنوعی: عشق تو آنقدر قوی است که جانم را توان تحمل نمیدهد و زیبایی تو چنان بینظیر است که هیچکس نمی‌تواند آن را در دو جهان تحمل کند.
بار تو چون کشد دلم گرچه چو تیر راست شدزانکه کمان چون تویی بازوی جان نمی‌کشد
هوش مصنوعی: اگرچه دل من از بار سنگین تو میسوزد و به مانند تیر راست شده است، اما کمان قدرتی چون تو را نمی‌تواند تحمل کند و جانم تاب این فشار را ندارد.
کون و مکان چه می‌کند عاشق تو که در رهتنعرهٔ عاشقان تو کون و مکان نمی‌کشد
هوش مصنوعی: عاشق تو چه نیازی به دنیا و استقرار آن دارد، زمانی که در مسیر تو صدای عاشقان تو به گوش می‌رسد و هیچ چیز جز عشق تو برای آنها اهمیت ندارد.
نام تو و نشان تو چون به زبان برآورمزانکه نشان و نام تو نام و نشان نمی‌کشد
هوش مصنوعی: وقتی که نام و نشانه تو را بر زبان میآورم، احساس میکنم که آنچه میگویم، در برابر عظمت و ارزش واقعی تو ناچیز و بیمعناست.
راه تو چون به سرکشم زانکه ز دوری رهتراه تو از روندگان کس به کران نمی‌کشد
هوش مصنوعی: وقتی به سوی تو میآیم، میبینم که از دوریات، هیچکس نمی‌تواند مرا به سمت تو راهنمایی کند.
در ره تو به قرن‌ها چرخ دوید و دم نزدتا ره تو به سر نشد خود به میان نمی‌کشد
هوش مصنوعی: در راه تو، زمان بهمدتها گذشت و هیچگونه حرفی نزد تا زمانی که راه تو به پایان نرسید، خودش را به میان نکشید.
گشت فرید در رهت سوخته همچو پشه‌ایزانکه ز نور شمع تو ره به عیان نمی‌کشد
هوش مصنوعی: فرید در مسیر عشق تو چنان سوخته است که مانند یک پشه به محور نور شمع تو نمی‌تواند راه خود را پیدا کند.