غزل شمارهٔ ۳۰۵
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ عشق و احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر اشاره می‌کند که هر بار که معشوق زلف‌هایش را به هم می‌بافد، دل او آشفتگی بیشتری پیدا می‌کند. کشش و جذابیت معشوق به اندازه‌ای است که دل و جان او را تحت تأثیر قرار می‌دهد. شاعر همچنین به آرزوی خود برای دیدن لب‌های معشوق اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که اگر معشوق به او لبخند بزند، او را راضی خواهد کرد. اما در عین حال، شاعر می‌داند که دل او هرگز به آرامش نخواهد رسید، حتی با یک نگاه از معشوق. در نهایت، به وضعیت خود به عنوان عطار اشاره می‌کند و می‌پرسد که چه کسی می‌تواند این شور و دیوانگی عاشقانه را آرام کند.
هر زمانی زلف را بندی کندبا دل آشفته پیوندی کند
هوش مصنوعی: هر وقت که زلف کسی به هم میپیچد، دل ناآرام و پریشانش به او وابسته میشود.
بس دل و جان را که زلف سرکششاز سر مویی زبان‌بندی کند
هوش مصنوعی: بسیاری از دلها و جانها تحت تأثیر زلفهای زیبای او قرار میگیرند و به راحتی تسخیر میشوند.
لب گشایدتا ببینم وانگهییاریم چون آرزومندی کند
هوش مصنوعی: میخواهم زبانم را بگشایم تا ببینم، سپس اگر کسی خواسته و آرزوی دوستی با من داشته باشد، چه میشود.
هر دو لب بربندد آرد قانعمگر به یک قندیم خرسندی کند
هوش مصنوعی: اگر هر دو لبش را ببندد، من راضی میشوم، حتی اگر با یک دانه قند خوشحال شود.
لیک می‌دانم که دل نجهد به جانگر نگاهی سوی آن قندی کند
هوش مصنوعی: اما می‌دانم که دل هرگز به جان نخواهد آمد اگر نگاهی به آن قند زیبا بیاندازد.
گر بنالم صبر فرماید مرادل چو خون شد صبر تا چندی کند
هوش مصنوعی: اگر من شکایت کنم، دل به من صبر می‌دهد؛ اما صبر تا کی می‌تواند دوام بیاورد وقتی که حالت چون خون رفته است؟
عشق او عطار را شوریده کردکیست کین شوریده را بندی کند
هوش مصنوعی: عشق او باعث شد که عطار از خود بیخود شود. حالا چه کسی می‌تواند این شخص دیوانه را کنترل کند؟