غزل شمارهٔ ۳۲۲ - عطار

عشق بی درد ناتمام بودکز نمک دیگ را طعام بود

نمک این حدیث درد دل استعشق بی درد دل حرام بود

کشته عشق گرد و سوخته شوزانکه بی این دو کار خام بود

کشتهٔ عشق را به خون شویندآب اگر نیست خون تمام بود

کفن عاشقان ز خون سازندکفنی به ز خون کدام بود

از ازل تا ابد ز مستی عشقبی قراری علی‌الدوام بود

در ره عاشقان دلی بایدکه منزه ز دال و لام بود

نه خریدار نیک و بد باشدنه گرفتار ننگ و نام بود

سرفرازی و خواجگی نخردجملهٔ خلق را غلام بود

نبود تیغش و اگر باشدبا همه خلق در نیام بود

همچو خود بی قرار و مست کندهر که را پیش او مقام بود

گاه‌گاهی چنین شود عطاربو که این دولتش مدام بود