غزل شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و جاذبه معشوق است و تأثیراتی که بر دل عاشقان می‌گذارد. شاعر زلف معشوق را تشبیه می‌کند به تابش نور و قدرتی که بر دل دیگران دارد. او اشاره می‌کند که نگاه معشوق، عاشقان را گمراه کرده و در عین حال تسکینی برای تشنگی‌های دل آن‌هاست. همچنین، غم و شوق معشوق در心 شاعر آتش می‌افروزد و دل او را در اضطراب قرار می‌دهد. در نهایت، احساسات شاعر نسبت به معشوق همواره در نوسان است و او را به وجد و درد می‌آورد.
زلف را چون به قصد تاب دهدکفر را سر به مهر آب دهد
هوش مصنوعی: وقتی که موهایش را به منظور بازی میتاباند، مانند این است که کفر را در دلش به محبت تبدیل می‌کند.
باز چون درکشد نقاب از رویهمه کفار را جواب دهد
هوش مصنوعی: زمانی که پرده از چهره همه کافران برداشته شود، جواب خواهد داد.
چون درآید به جلوه ماه رخشتاب در جان آفتاب دهد
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی و ظرافت او ظاهر شود، نور و روشنی جانش را به آفتاب میبخشد.
تیر چشمش که کم خطا کرده استمالش عاشقان صواب دهد
هوش مصنوعی: نوشخند یا نگاه معصومانهاش که بسیار دقیق و نافذ است، به عشقورزان آرامش و درستکاری میبخشد.
همه خامان بی حقیقت راسر زلفش هزار تاب دهد
هوش مصنوعی: همه افرادی که درک و بصیرت ندارند، به خاطر زیباییهای او در دنیا دچار حیرت و شگفتی میشوند.
تشنگان را که خار هجر نهادلب گلرنگ او شراب دهد
هوش مصنوعی: تشنگان را که به خاطر فاصله و جدایی، بر استخوانهایشان خاری نشسته، لب زیبا و رنگارنگ او، نوشیدنی و شادابی میبخشد.
غم او زان چنین قوی افتادکه دلم دایمش کباب دهد
هوش مصنوعی: غم او به قدری در من ریشه دوانده و قوی شده که قلبم همیشه در آتش درد و اندوه میسوزد.
گاه شعرم بدو شکر ریزدگاه چشمم بدو گلاب دهد
هوش مصنوعی: گاهی شعر من مانند شکر برای او شیرین میشود و گاهی چشمانم برای او مانند گل سرخ خوشبو میباشد.
گر دلم می‌دهد غمش را جایگنج را جایگه خراب دهد
هوش مصنوعی: اگر دل من غم خود را به من بدهد، روزی به جای جواهرات، خرابی ایجاد می‌کند.
دل به جان باز می‌نهد غم اوتا درین دردش انقلاب دهد
هوش مصنوعی: دل با جانش این غم را در خود میپذیرد تا این درد را تغییر دهد و به انقلاب درآورد.
دل عطار چون ز دست بشدچکند تن در اضطراب دهد
هوش مصنوعی: دل عطار زمانی که از دست رفت، تن را در آشفتگی و بیقراری رها می‌کند.