غزل شمارهٔ ۴۰۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی برایش پر کند و به او توصیه می‌کند که از نوشیدن شراب و لذت بردن از زندگی دریغ نکند. او به این نکته اشاره می‌کند که باید از زندگی و لذت‌های آن بهره‌مند شد و به بی‌معنایی جدال‌ها و درگیری‌ها توجهی نداشته باشد. همچنین، او پیشنهاد می‌کند که از توبه و دست کشیدن از خواسته‌ها دوری کند و با آرامش به زندگی ادامه دهد. به‌طور کلی، شعر دعوت به لذت‌بردن از زندگی و فراموش کردن مشکلات است.
ساقیا گه جام ده گه جام خورگر به معنی پخته‌ای می خام خور
هوش مصنوعی: ای ساقی، گاهی جامی به من بده و گاهی خود بنوش. اگر از معنای عمیقی برخوردار هستی، از انگور ناب مصرف کن.
زر بده، بستان میِ تلخ آنگهیبا بت شیرین سیم‌اندام خور
هوش مصنوعی: پول بده و در عوض، شراب تلخی بگیر و سپس از دختری زیبا و دلربا لذت ببر.
گردن محکم نداری پس که گفتکز زبونی سیلی ایام خور
هوش مصنوعی: اگر گردن محکم نداری، پس چه کسی گفت که از ناتوانی، ضربه های روزگار را تحمل میکنی؟
ترک نام و ننگ و صلح و جنگ گیرتوبه بشکن می ستان و جام خور
هوش مصنوعی: ترک کنی نام و ننگ و مسائل جنگ و صلح را، توبهات را بشکن و باده بنوش.
با فلک تندی مکن عطاروارباده بستان لیک با آرام خور
هوش مصنوعی: با آسمان با غیض رفتار نکن، مانند عطار که خشمگین بود. باده را در آرامش بنوش و از آن لذت ببر.