غزل شمارهٔ ۵۱۵
هوش مصنوعی: این شعر از شاعر ایرانی، عطار نیشابوری، بیانگر احساسات و تضادهای عمیق در دین و عرفان است. شاعر خود را به عنوان شخصی معرفی می‌کند که دین را نادیده می‌گیرد و به دنبال حقیقت در میخانه و خرابات است. او نگرش صوفیانه خود را مطرح می‌کند و به جای رفتن به مسجد، در جستجوی یار در کوی محبوبش است. در این مسیر، او به شراب و حال‌وهوای عاشقانه اشاره می‌کند و از پذیرش عرفان واقعی، که ممکن است در مکان‌های سنتی دینی مانند مسجد پیدا نشود، سخن می‌گوید. شعر به وضوح نشان‌دهنده تضاد میان عرفان و دینداری سنتی است و جستجوی عمیق‌تر برای عشق و حقیقت را در بر دارد.
مسلمانان من آن گبرم که دین را خوار می‌دارممسلمانم همی خوانند و من زنار می‌دارم
هوش مصنوعی: من کسی هستم که دین را بیارزش میدانم و با اینکه مرا مسلمان میخوانند، اما نشانهای غیرمسلمانی بر خود دارم.
طریق صوفیان ورزم، ولیکن از صفا دورمصفا کی باشدم چون من سر خمار می‌دارم
هوش مصنوعی: من در مسیر صوفیان و جنگجویان قرار دارم، اما از پاکی و صفای درون دور هستم. چطور میتوانم پاک باشم در حالی که حالت مستی و غمگینی را دارم؟
ببستم خانقه را در، در میخانه بگشودمز می من فخر می‌گیرم ز مسجد عار می‌دارم
هوش مصنوعی: من در خانقاه را بستم و در میخانه را باز کردم، از نوشیدن می به خود میبالم و از مسجد خجالت میکشم.
چو یار اندر خرابات است من اندر کعبه چون باشمخراباتی صفت خود را ز بهر یار می‌دارم
هوش مصنوعی: وقتی محبوب در میخانه است، من چگونه میتوانم در کعبه باشم؟ خودم را به خاطر محبوب حفظ میکنم.
به گرد کوی او هر شب بدان امید چون عطارمگر بنوازدم یاری خروش زار می‌دارم
هوش مصنوعی: هر شب به دور کوی او میچرخم و امیدوارم که شاید مانند عطار، دلنواز یاری را به سویم جلب کنم و از شدت اندوه ناله سر دهم.