غزل شمارهٔ ۵۲۰ - عطار

بی تو زمانی سر زمانه ندارمبلکه سر عمر جاودانه ندارم

چشم مرا با تو ای یگانه چه نسبتچشم دو دارم ولی یگانه ندارم

مرغ توام بال و پر بریخته از عشقدر قفسی مانده آب و دانه ندارم

عشق تو بحری است من چو قطرهٔ آبمطاقت آن بحر بی کرانه ندارم

مرغ شگرفی و من ضعیف ستم‌کشدر خور تو هیچ آشیانه ندارم

زهره ندارم که در وصل تو جویمبهره ز وصل تو جز فسانه ندارم

رو که به یک بازیم که غمزهٔ تو کردمات چنان گشته‌ام که خانه ندارم

گر به بهانه مرا همی بکشی توچو تو کشی راضیم بهانه ندارم

ناوک هجر تو را به جز دل عطاردر همه آفاق یک نشانه ندارم