غزل شمارهٔ ۵۵۰ - عطار

درد دل را دوا نمی‌دانمگم شدم سر ز پا نمی‌دانم

از می نیستی چنان مستمکه صواب از خطا نمی‌دانم

چند از من کنی سؤال که مندرد را از دوا نمی‌دانم

حل این مشکلم که افتادستدر خلا و ملا نمی‌دانم

به چه داد و ستد کنم با خلقکه قبول از عطا نمی‌دانم

هرچه از ماه تا به ماهی هستهیچ از خود جدا نمی‌دانم

وانچه در اصل و فرع جمله تویییا منم جمله یا نمی‌دانم

گر یک است این همه یکی بگذارکه عدد را قفا نمی‌دانم

ور یکی نی و صد هزار است اینصد و یک من چرا نمی‌دانم

حیرتم کشت و من درین حیرتره به کار خدا نمی‌دانم

چشم دل را که نفس پردهٔ اوستدر جهان توتیا نمی‌دانم

آنچه عطار در پی آن رفتاین زمان هیچ جا نمی‌دانم