غزل شمارهٔ ۵۵۸
هوش مصنوعی: این متن بخشی از شعر عطار نیشابوری است که شاعر در آن به قدرت و تأثیر نام و یاد محبوب خود اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که با یاد محبوبش می‌تواند به هر چیزی دست یابد، از ساختن کشتی‌های بزرگ گرفته تا عبور از دریاهای پرآشوب و غلبه بر زمان و مکان. عطار از تخیل و احساسات قوی خود برای توصیف این تجربه استفاده می‌کند و نشان می‌دهد که عشق و نام محبوبش می‌تواند او را در برابر تمام چالش‌ها و موانع یاری دهد. در نهایت، او به قدرت نام محبوبش و تأثیر آن بر زندگی‌اش اشاره می‌کند.
چون نام تو بر زبان برانمصد میل به یک زمان برانم
هوش مصنوعی: هر گاه که نام تو را بر زبان بیاورم، به یکباره صد میل و رغبت در وجودم ایجاد میشود.
بر نام تو در میان خشکیکشتی روان روان برانم
هوش مصنوعی: در میان خشکی، کشتیای را بر روی نام تو به حرکت در میآورم.
زین دریاها که پیش دارمصد سیل ز دیدگان برانم
هوش مصنوعی: از این دریاهایی که در دل دارم، صدها سیل اشک از چشمانم به راه میاندازم.
از نام تو کشتیی بسازموآن کشتی را چنان برانم
هوش مصنوعی: از نام تو یک کشتی درست میکنم و آن کشتی را به خوبی به جلو میرانم.
کز قوت آن روش به یک دمکام دل جاودان برانم
هوش مصنوعی: به واسطهی قدرت آن روش، میتوانم در یک لحظه آرزوی دل را برای همیشه برآورده کنم.
رخش فلکی به زین درآرمبس گرد همه جهان برانم
هوش مصنوعی: من اسب آسمانیام را بر زین مینشانم و تمام گرد و غبار جهان را از دور میرانم.
اسب از سه صف زمان بتازموز شش جهت مکان برانم
هوش مصنوعی: من از سه زمان میتازم و از شش سمت در مکان حرکت میکنم.
در هر قدمی ز راه سیلیاز دیدهٔ خونفشان برانم
هوش مصنوعی: در هر قدمی که برمیدارم، اشکهایم به شدت و مانند سیل از چشمانم جاری میشود.
وین ملک که گشت ملک عطاردر عالم بی نشان برانم
هوش مصنوعی: من این سرزمین را که عطار به جهانی نامشخص تعبیر کرده است، از ریشه بر میکنم و از بین میبرم.