غزل شمارهٔ ۵۹۴
هوش مصنوعی: این شعر در مورد عشق و فداکاری برای معشوق است. شاعر به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن جان و دل خود را در راه عشق می‌بازد و سالها در پی سودای معشوق می‌گذرد. با وجود اینکه معشوق همیشه در دلش بوده، اما از غرور نتوانسته به او بپردازد. شعر به احساس سوختن و فداکاری شمع و پروانه اشاره دارد، به طوری که در انتظار وصال معشوق، خود را در آتش عشق می‌اندازد. در نهایت، شاعر بیان می‌کند که از تعلقات دنیوی رها شده و تنها به نوای عشق می‌شنود.
گرچه در عشق تو جان درباختیمقیمت سودای تو نشناختیم
هوش مصنوعی: هرچند که در عشق تو جان خود را فدای تو کردیم، اما ارزش و اهمیت عشق تو را درک نکردیم.
سالها بر مرکب فکرت مدامدر ره سودای تو می‌باختیم
هوش مصنوعی: سالها با تلاش و تفکر مستمر، در مسیر رسیدن به آرزوی تو وقت و انرژی صرف کردیم.
خود تو در دل بودی و ما از غروریک نفس با تو نمی‌پرداختیم
هوش مصنوعی: تو همیشه در دل ما حضور داشتی، اما ما به خاطر تکبر و خودخواهیمان لحظهای با تو ارتباط برقرار نکردیم.
چون بگستردی بساط داوریپیش عشقت جان و دل درباختیم
هوش مصنوعی: وقتی که محبت و عشق تو را گسترش دادی و شرایط قضاوت دربارهاش را فراهم کردی، جان و دل خود را فدای آن کردم.
بر دوعالم سرفرازی یافتیمتا به سودای تو سر بفراختیم
هوش مصنوعی: ما در دنیا و آخرت عزت و سربلندی به دست آوردیم، تا برای عشق تو سر خود را خم کنیم و خود را فدای تو کنیم.
آتش عشقت درآمد گرد دلما چو شمع از تف آن بگداختیم
هوش مصنوعی: عشق تو همچون آتش به قلب ما نفوذ کرد و ما مانند شمعی که در اثر حرارت میذوب شود، از شدت این عشق ذوب شدیم.
بر امید وصل تو پروانه‌وارخویشتن در آتشت انداختیم
هوش مصنوعی: به خاطر امید دیدار تو، مانند پروانه به سوی آتش روانه شدم و خود را در آتش عشق تو انداختم.
گاه چون پروانه‌ای می‌سوختیمگاه با آن سوختن می‌ساختیم
هوش مصنوعی: گاهی مانند پروانه‌ای میسوختیم و گاهی با همین سوختن کنار میآمدیم و زندگی میکردیم.
همچو عطار از جهان بردیم دستتا نوای درد تو بنواختیم
هوش مصنوعی: مانند عطار، از دنیا کناره گرفتیم تا بتوانیم به صدای درد تو گوش بسپاریم.