غزل شمارهٔ ۶۱۶
هوش مصنوعی: این شعر دعوت به رندی و زندگی آزاد است. شاعر از همراهی و هم‌دلی در دنیا و تماشاگری در محافل سرشار از شور و غوغا سخن می‌گوید. او پیشنهاد می‌کند که بی‌پروا و بدون ترس از قضاوت جامعه، به زندگی سرشار از عشق و شور بپردازیم. شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که بهتر است در دریای بی‌پایان زندگی غوطه‌ور شویم و به جای محدودیت‌ها، آزادانه در همه جا باشیم. نهایتاً، او به زندگی همچون عطار، نگارنده‌ای از همه جا یاد می‌دهد و بر اهمیت تجربة همه جا بودن و لذت بردن از زندگی تأکید می‌کند.
بیا تا رند هر جایی بباشیمسر غوغا و رسوایی بباشیم
هوش مصنوعی: بیا تا در هر مکانی آزاد و سرخوش باشیم و در میان شلوغی و هیاهو زندگی کنیم.
نمی‌ترسی که همچون خود نمایاناسیر بند خودرایی بباشیم؟
هوش مصنوعی: آیا از این نمی‌ترسی که مانند افرادی که فقط به خودشان میپردازند، به اسیری خودخواهی درآییم؟
اگر در جمع قرایان نشینیمز سر تا پای قرایی بباشیم
هوش مصنوعی: اگر در جمع خوانندگان بنشینیم، باید با تمام وجود در آن حال و هوا باشیم و خود را به آداب و رسوم آن محیط تطبیق دهیم.
بیا تا در تماشای خراباتچو رندانِ تماشایی بباشیم
هوش مصنوعی: بیایید در لذت نگاه کردن به میخانه، مانند رندانی که دیدنی هستند، همراه یکدیگر باشیم.
چو عقل ما عقیله است آن نکوترکه عاشق‌وار، سودایی بباشیم
هوش مصنوعی: وقتی عقل ما در حالت پختگی و کمال قرار دارد، بهتر است که همچون عاشقان، شیدا و بیقرار باشیم.
چو در دریای بی پایان فتادیمهمان بهتر که دریایی بباشیم
هوش مصنوعی: زمانی که در دریای بی انتها غرق شویم، بهتر است که خودمان نیز به مانند دریایی بزرگ و بی نهایت باشیم.
چو صحرا گشت بر ما آن چه بایستبرون کون صحرایی بباشیم
هوش مصنوعی: وقتی که شرایط زندگی مانند یک بیابان سخت و دشوار شد، باید آماده باشیم که در این شرایط به مانند یک بیاباننشین رفتار کنیم و از مشکلات عبور کنیم.
چو پیدا نیست جای ما چو عطارهمه جایی، همه جایی بباشیم
هوش مصنوعی: اگر ما در جایی واقعی نیستیم، مانند عطار، باید در همه جا حضور داشته باشیم و در همه جا زندگی کنیم.