غزل شمارهٔ ۶۷۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و جذبه معشوق خود می‌پردازد. او معشوق را همچون آفتابی درخشان می‌بیند که با ابروهای بیرونی‌اش همچون قوس قزح جلوه‌گری می‌کند. شاعر چشمان معشوق را منبع نور و زیبایی می‌داند و می‌گوید که در دنیا همچون او چشمی نورانی وجود ندارد. او به جذابیت‌های جسمانی معشوق، از جمله کمر و زلفش اشاره می‌کند و همچنین به تأثیر عمیق معشوق بر قلب و جانش اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که تمامی این زیبایی‌ها و نوری که از معشوق می‌تابد، نشانه‌ای از قدرت و عظمت اوست و شاعر در تلاش است تا حس خود را نسبت به محبوبش بیان کند.
ای روی تو آفتاب کونینابروی تو طاق قاب قوسین
هوش مصنوعی: ای چهرهات مانند آفتاب درخشان است و ابروی تو مانند قوس قزح، زیبا و منحنی.
بر روی جهان ندیده چشمینقدی روشن چو چشم تو عین
هوش مصنوعی: بر چهرهی جهان کسی دیدهای روشن نمیخواهم که مانند چشمان تو باشد.
جز چشمهٔ کوثر لب تویک چشمه ندید چشم بحرین
هوش مصنوعی: جز چشمهٔ کوثر در لبهای تو، چشم من هیچ چشمهای را ندیده است.
دیدم کمر تو را ز هر سویمویی آمد میانش مابین
هوش مصنوعی: دیدم که دور کمر تو، مویهایی از هر طرف به هم پیچیده و در میان آنها قرار دارد.
چون تو گهری ز کان جانیجان به که کنم نه کان به میتین
هوش مصنوعی: تو همچون جواهری از دل جان هستی، پس چه کسی میتواند جان را در عوض تو به چیزی دیگر بدهد، وقتی که تو از بهترینها هستی؟
می‌رفت دلم به غرق تا بوکاز لعل تو یک شکر کند دین
هوش مصنوعی: دل من به سمت عشق تو می‌رفت تا اینکه از زیباییات شادی و خوشبختی را بگیرد.
زلفت چو عقاب در عقب بودبربود و کشید در عقابین
هوش مصنوعی: زلف تو مانند عقابی است که در پس سر میچرخد و آشفته و پرحجم به جلو کشیده میشود.
گر دیدهٔ من سپید کردیخال تو بس است قرةالعین
هوش مصنوعی: اگر چشمانم را روشن کردی، وجود تو به تنهایی کافی است، ای نور چشمم.
در غار غم تو جان ما رادرد تو بسی است ثانی‌اثنین
هوش مصنوعی: در دل غم تو، جان ما از درد تو پر است.
افکندهٔ تو شدم که شرط استالقای عصا و خلع نعلین
هوش مصنوعی: من تسلیم تو شدهام و این ضروری است که عصای خود را به من بدهی و نعلی که بر پا داری را درآوری.
چون روی تو می‌دهد به خورشیدنوری که ازوست این همه زین
هوش مصنوعی: وقتی که چهره زیبای تو به خورشید می‌تابد، نوری به آن می‌دهد که باعث میشود این همه زیبایی و درخشندگی ایجاد شود.
تا چند بر آفتاب بندیکز پرتو توست نور کونین
هوش مصنوعی: چقدر باید زیر سایه آفتاب بمانی، در حالی که نور دنیا از پرتو تو ناشی میشود؟
گر جمله فروغ تو ببینیمدر عین عیان ما بود شین
هوش مصنوعی: اگر تمام عظمت و نور تو را در ظاهر ببینیم، در حقیقت ما همچنان در جستجوی حقیقتی هستیم که دور از دسترس ماست.
گر در غلط اوفتاد در علمکی در غلط اوفتیم در عین
هوش مصنوعی: اگر او در علم اشتباه کرد، ما هم در حقیقت چگونه میتوانیم دچار اشتباه شویم؟
عطار درین سخن برون استاز مطلب کیف و مطلب این
هوش مصنوعی: عطار در این گفتار خود از موضوع اصلی خارج شده و به نکات دیگر می‌پردازد.