غزل شمارهٔ ۷۳۰
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و جذابیت معشوق پرداخته است. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، از زلف و لب معشوق صحبت می‌کند که باعث گمراهی رهروان و زاهدان شده و عشق او را مانند آتش در دل‌ها افکنده است. زیبایی او باعث می‌شود که دل‌ها و جان‌ها در چنگ آن به دام بیفتند. شاعر همچنین معشوق را به یوسف و خسرو تشبیه می‌کند و می‌گوید که زیبایی‌اش مانند مشعله‌ای در دل‌ها نفوذ می‌کند. به‌طور کلی، شعر تصویرگر عواطف شدید و عشق عمیق به معشوق است.
ای زلف تو دام ماه افکندهره بینان را ز راه افکنده
هوش مصنوعی: زلفهای تو همچون دامهایی است که بر سر راه بینندگان افتاده و آنها را گمراه کرده است.
زهاد زمانه را سر زلفتدر معرض صد گناه افکنده
هوش مصنوعی: زاهدان و عابدان زمانه به خاطر زیبایی و جذابیت موی تو در معرض ارتکاب صدها گناه قرار گرفتهاند.
دل پیش رخت به جان کمر بستهجان پیش لبت کلاه افکنده
هوش مصنوعی: دل در برابر زیباییات به سختی و جانم برای تو به عشق در کلاه عمل کرده است.
عشق لب لعل تو هزار آتشدر جان گدا و شاه افکنده
هوش مصنوعی: عشق به لبهای زیبا و جذاب تو، هزاران شعله از آرزو و اشتیاق را در دل انسانهای مختلف، از فقیر تا ثروتمند، روشن کرده است.
خط تو کزوست خون جان مندر دیدهٔ عقل کاه افکنده
هوش مصنوعی: خطی که تو بر روی کاغذ کشیدهای، چنان تاثیری بر من دارد که جان و زندگیام را به چالش کشیده و عقل و درک من را به تردید انداخته است.
در یک ساعت هزار آتش رارویت به خط سیاه افکنده
هوش مصنوعی: در یک ساعت، چهرهات آتشهای زیادی را به رنگ سیاه نمایان کرده است.
تو یوسف عالم و زنخدانتدل برده و جان به چاه افکنده
هوش مصنوعی: تو همچون یوسف در میان جهانی و زیباییهایت دل‌ها را میرباید، به گونهای که زندگی را در چاه انداختهای.
تو خسرو دلبران و روی توصد مشعله در سپاه افکنده
هوش مصنوعی: تو بهترین و عزیزترین آنها هستی و چهرهات مانند صد شعله آتش در میان لشکری از روشنایی میدرخشد.
دل در سر زلف دلربای توباری است به جایگاه افکنده
هوش مصنوعی: دل من در دلرباییهای زلف تو به دام افتاده و در جایی که باید آزاد باشد، گرفتار شده است.
عطار چو شاهی رخت دیدهرخ طرح نهاده شاه افکنده
هوش مصنوعی: عطار مانند یک پادشاه، نگاهی عمیق به زیباییها دارد و آنچه را که میبیند، به طرز هنرمندانهای به تصویر میکشد.