غزل شمارهٔ ۷۶۵
هوش مصنوعی: این شعر به احساسات عمیق عاشقانه اشاره دارد. گوینده از درد ناشی از جدایی و بی‌توجهی معشوقش سخن می‌گوید و به تأثیراتی که عشق بر او گذاشته اشاره می‌کند. او از ناتوانی در یافتن خوشبختی بدون معشوقش شکایت دارد و به تضاد بین شادی معشوق و غم خود اشاره می‌کند. در نهایت، گوینده اظهار می‌دارد که اگرچه خود را بنده معشوق می‌داند، اما او توجهی به او ندارد. این شعر به تصویر کشیدن رنج و شوق عاشقانه پرداخته است.
ای که با عاشقان نه پیوندیبی تو دل را کجاست خرسندی
هوش مصنوعی: ای کسی که هیچ ارتباطی با عاشقان نداری، بدون تو، دل چگونه میتواند خوشحال باشد؟
زهره دارد که پیش نرگس تودم زند جادوی دماوندی
هوش مصنوعی: زهره (یعنی جرأت یا شجاعت) دارد که جلوی زیبایی نرگس تو حرفی بزند، جادوی کوه دماوند هم در برابر این زیبایی کم میآورد.
من ز شوقت چو شمع می‌گریمتو ز اشکم چو صبح می‌خندی
هوش مصنوعی: من از عشق تو مانند شمعی اشک میریزیم، و تو به مانند سپیدهدمی از اشکهایم می‌خندی.
تو ز ما فارغی و ما همه روزخویش را می‌دهیم خرسندی
هوش مصنوعی: تو از ما بیخبری و ما هر روز برای خوشحال کردن خودمان تلاش میکنیم.
چند آخر من جگر خستهدر تو پیوندم و تو نپسندی
هوش مصنوعی: به زودی من که دلbroken و خستهام، در تو به دنبال وصال هستم، ولی تو این را نمیپسندی.
بنده‌ای چون فرید نتوان یافتاگرش می‌کنی خداوندی
هوش مصنوعی: هیچ بنده‌ای مانند فرید پیدا نمیشود، اگر چنین باشد که بخواهی او را خداوند خود قرار دهی.