غزل شمارهٔ ۸۱۲

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق عمیق و ناامیدی شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر از نادره جهانی می‌گوید و در آرزوی آن است که محبوبش همچنان به او توجه کند. او به زیبایی و تاثیری که محبوبش بر جهان دارد، اشاره می‌کند و می‌گوید که خواهش دارد که خوبیت او موجب خوشبختی دیگران شود. شاعر همچنین از تلخی جدایی و دردهایی که در زندگی با آن مواجه شده سخن می‌گوید، اما در عین حال می‌فهمد که عشق و زیبایی او را شیرین‌تر می‌کند. سرانجام، شاعر از محبوبش می‌خواهد که رحمت و محبت خود را نثار او کند، چرا که او مدت‌هاست به خاطر او زحمت کشیده است.