غزل شمارهٔ ۸۱۸
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق عشق و دلتنگی می‌پردازد. شاعر به نقد کسانی می‌پردازد که بدون توجه به درد و رنج دیگران، از عشق و وفا سخن می‌گویند. او به صورت استعاری تصویر می‌کند که چگونه چهره‌های زیبا و محبوب می‌توانند بر دل دیگران تأثیر بگذارند و از این رو، عشق موجب رنج و زحمت می‌شود. همچنین به تضاد بین زندگی و مرگ اشاره می‌کند و می‌گوید که او برای عشقش، حتی در لحظاتی از تألم و اندوه، آب چشمش را به آتش عشق می‌ریزد. در نهایت، شاعر می‌گوید که هر چه بیشتر در این احساسات غرق می‌شود، بیشتر به آشنایی با درد و رنج عشق می‌پردازد.
هر زمان لاف وفایی می زنیآتشی در مبتلایی می زنی
هوش مصنوعی: هر بار که از صداقت و وفاداری صحبت میکنی، به کسی که در درد و رنج است آسیب میزنی.
چون که جانی داری اندر مردگیلاف نیکویی ز جایی می زنی
هوش مصنوعی: وقتی که زندگی و روحی در وجودت هست، نباید از جایی که تنها در مرگ به نیکی میبالد، صحبت کنی.
بوالعجب مرغی که کس آگاه نیستتا تو پر بر چه هوایی می زنی
هوش مصنوعی: عجب است که این پرنده هیچکس نمیداند که برای پرواز به کجا میخواهد برود.
ماهرویی و ازین رو ای پسرمهر و مه را پشت پایی می زنی
هوش مصنوعی: تو با زیباییات به گونهای هستی که میتوانی خورشید و ماه را به نادیده گرفتن واداری.
گفته‌ای کار تو را رایی زنممن بمردم تا تو رایی می زنی
هوش مصنوعی: تو گفته‌ای که نظر تو را جدی میگیرم، اما من به خاطر تو از زندگی و این دنیا گذشتهام.
می‌زنم بر آتش عشق آب چشمتا چرا راه چو مایی می زنی
هوش مصنوعی: من بر آتش عشق اشک میریزم تا ببینم چرا تو اینگونه راهت را میکنی.
بس‌که کردم آشنا در خون دلتا همه بر آشنایی می زنی
هوش مصنوعی: به خاطر محبت و آشناییای که با دل خودم برای دیگران فراهم کردهام، حالا همه به من بیتوجهی و بیاحترامی میکنند.
زخمه بر ابریشم عطار زنگر به صد زاری نوایی می زنی
هوش مصنوعی: اگر بر روی ابریشم زینت میزدی، گرچه با صد ناله و زاری باشد، همچنان صدای زیبا و دلنشینی تولید میکنی.