گفتار نایبی در دم مرگ
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع مرگ و ناپایداری زندگی انسان می‌پردازد. شاعر درباره نایب (فرستاده) و مواجهه‌اش با مرگ صحبت می‌کند و این‌که هیچ چیز نمی‌تواند از رسیدن مرگ جلوگیری کند. او بیان می‌کند که همه ما برای مردن به دنیا آمده‌ایم و نهایتاً به خاک برمی‌گردیم. در ادامه، شاعر به تلخی مرگ اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که اگر از تلخی آن آگاهی داشته باشیم، شاید نسبت به زندگی و مرگ دیدگاه متفاوتی پیدا کنیم. در نهایت، او مرگ را به منزلی سخت اما غیرقابل اجتناب وصف می‌کند.
نایبی را چون اجل آمد فراززو یکی پرسید کای در عین راز
هوش مصنوعی: وقتی زمان مرگ فرا رسید و نمایندهای را دیدند، یکی از حاضران از او پرسید: ای نماینده، در این زمان پر رمز و راز چه کار میکنی؟
حال تو چونست وقت پیچ پیچگفت حالم می‌بنتوان گفت هیچ
هوش مصنوعی: حال تو چگونه است؟ وقتی به پیچ و تاب میافتد، نمیتوانم حال خودم را به درستی بیان کنم.
بار پیمودم همه عمرتمامعاقبت با خاک رفتم والسلام
هوش مصنوعی: تمام عمر را در سفر و تلاش گذراندم، اما در نهایت با خاک و سرنوشت خودم روبهرو شدم و این یعنی پایان کار.
نیست درمان مرگ را جز مرگ بویریختن دارد بزاری برگ و روی
بوی: آرزو
ما همه از بهر مردن زاده‌ایمجان نخواهد ماند و دل بنهاده‌ایم
هوش مصنوعی: ما همه برای مرگ به این دنیا آمده‌ایم؛ جان ما همیشگی نیست و دلمان را به چیزهای گذرا سپردهایم.
آنک عالم داشت در زیر نگیناین زمان شد توتیا زیرزمین
توتیا: مواد معدنی
وانک در چرخ فلک خون ریز بودگشت در خاک لحد ناچیز زود
هوش مصنوعی: اگر در جهان دایرهای پر از بلا و کشتار وجود داشته باشد، در نهایت زندگی به خاک و نابودی ختم میشود و این سریع و ناچیز است.
جملهٔ زیرزمین پرخفته‌اندبلک خفته این هم آشفته‌اند
هوش مصنوعی: همهٔ زیرزمین پر از خواب هستند، اما در این خواب هم بینظمی و آشفتگی وجود دارد.
مرگ بنگر تا چه راهی مشکل استکاندرین ره گورش اول منزل است
هوش مصنوعی: به مرگ نگاه کن و ببین که چقدر مسیرش سخت و دشوار است، چراکه در این راه، گور اولین ایستگاه است.
گر بود از تلخی مرگت خبرجان شیرینت شود زیر و زبر
هوش مصنوعی: اگر از تلخی مرگت آگاه باشی، زندگی شیرینت به هم میریزد.