گفتار مردی صوفی از روزگار خود
هوش مصنوعی: در این متن، صوفی به مردی معروف پاسخ می‌دهد و از شرایط خود می‌گوید. او در وضعیتی سخت و غم‌انگیز به سر می‌برد و احساس می‌کند که در گلخن (محل نامساعد) مانده است. او می‌گوید که در این شرایط نمی‌تواند خوشی را تجربه کند و تأکید می‌کند که خوشی واقعی به سادگی به دست نمی‌آید. سپس به مرد توصیه می‌کند که در جستجوی خوشی محتاط باشد و به دنبال حقیقت و صراط راست باشد. در نهایت، او بیان می‌کند که خوشی در دنیا مانند نقطه‌ای نادر است و کمتر کسی چنین خوشی واقعی را می‌یابد.
صوفیی را گفت مردی نامدارکای اخی چون می‌گذاری روزگار
هوش مصنوعی: یک مرد مشهور از یک صوفی پرسید: ای برادر، چطور زندگیات را میگذرانید؟
گفت من در گلخنی‌ام ماندهخشک لب ، تر دامنی‌ام مانده
هوش مصنوعی: من در جایی گیر افتادهام که دلم خشک و بیحالت شده، اما چیزی از احساس و لطافت در قلبم باقی مانده است.
گردهٔ نشکستم اندر گلخنمتا که نشکستند آنجا گردنم
هوش مصنوعی: من در خانهام به سختی و مقاومت ادامه دادم و نمیخواهم به زودی تسلیم شوم، اما وقتی به من فشار آوردند و تحت فشار قرار گرفتم، گردنم شکست.
گر تو در عالم خوشی جویی دمیخفتهٔ یا باز می‌گویی همی
هوش مصنوعی: اگر در این دنیا به دنبال خوشی هستی، لحظهای در خواب برو یا دوباره بیدار شو و صحبت کن.
گر خوشی جویی، در آن کن احتیاطتا رسی مردانه زان سوی صراط
هوش مصنوعی: اگر به دنبال خوشی هستی، مراقب باش تا به سادگی از جادهی راست خارج نشوی و به هدفهای درست برسی.
خوش دلی در کوی عالم روی نیستزانک رسم خوش دلی یک موی نیست
هوش مصنوعی: خوشدلی و شادکامی در دنیای امروز وجود ندارد، زیرا داشتن دل شاد و امیدوار قبل از هر چیز نیازمند شرایط و ویژگیهای خاصی است که در این زمانه نایاب است.
نفس هست اینجا که چون آتش بوددر زمانه کو دلی تا خوش بود
هوش مصنوعی: در اینجا، نفس مانند آتش است و به طور کلی در دنیای ما، دلی که شاداب و خوشحال باشد، خیلی نادر است.
گر چو پرگاری بگردی در جهاندل خوشی یک نقطه کس ندهدنشان
هوش مصنوعی: اگر در دنیا مانند پرگاری بچرخی، هیچ کس نقطه‌ای از دلخوشی به تو نخواهد داد.