(۵) حکایت شقیق بلخی و سخن گفتن او در توکل

هوش مصنوعی: شقیق بلخی، یک شیخ عارف و مدرس در بغداد، به مردم درباره توکل و اعتماد به خدا سخن می‌گفت. او تجربه‌ای از زندگی‌اش را بیان می‌کند که با یک درم (واحدی از پول) به سفر رفته و با توکل به خدا به کعبه رفته و بازگشته بدون اینکه به مال و ثروت نیاز داشته باشد. جوانی از او می‌پرسد که اگر به غیب اعتماد داشته، پس چرا آن درم را در جیب خود نگه داشته است. این پرسش باعث می‌شود شقیق به فکر فرو رود و به ضعف ایمان خود پی ببرد. او از این جوان درس می‌آموزد که توکل واقعی زمانی است که انسان به طور کامل به خدا اعتماد کند و هیچ گونه تکیه‌ای به اموال مادی نداشته باشد. در پایان شعر، به اهمیت خون و جان انسان اشاره می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که انسان زنده است، باید از زندگی خود به درستی استفاده کند.