بخش ۳ - الحکایه و التمثیل

هوش مصنوعی: در این شعر، مجنون به سوالی پاسخ می‌دهد که عالم چیست. او عالم را به کف صابون تشبیه می‌کند که به زیبایی از ماسوره بیرون می‌آید. این تصویر نشان می‌دهد که عالم، ظاهر زیبا و رنگارنگی دارد ولی در حقیقت، فناپذیر و زوال‌پذیر است. شاعر می‌گوید که عالم در میان هیچ است و همه چیز در نهایت به هیچ تبدیل می‌شود. وقتی نور دل انسان روشن شود، دیگر هیچ چیز از دید او نمی‌ماند و همه چیز در دل او حل می‌شود. در مثالی دیگر، عصا موسی که تبدیل به اژدها می‌شود، تصویر دیگری از نفس و فانی شدن در باطل ارائه می‌دهد. نهایتاً شاعر به خوانندگانش توصیه می‌کند که حجاب‌ها را کنار بزنند و حقیقتی را که فراتر از ظاهر است، ببینند. این شعر با پیام‌هایی از فلسفه وجود و عدم، عشق و حقیقت به پایان می‌رسد.