بخش ۳ - الحکایه و التمثیل

هوش مصنوعی: این شعر درباره درویشی است که به قصابی می‌رود و از او گوشتی می‌گیرد. درویش انتظار دارد که گوشتی خوب و باکیفیت بگیرد، اما متوجه می‌شود که گوشت تنها جگر یا استخوان است. او از این وضعیت ناراحت و ناامید می‌شود و از غم و انسداد زندگی خود صحبت می‌کند. درویش ابراز می‌کند که غم عشقش به مراتب سنگین‌تر از غم زندگی است و این غم زندگی‌اش را تحت‌الشعاع قرار داده است. او به نوعی به این نتیجه می‌رسد که مشکلات و دردها در زندگی غیرقابل تحملند و عشقش نیز آنقدر عمیق است که هیچ چیز دیگری برایش اهمیت ندارد.