بخش ۵ - الحکایه و التمثیل
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر، شخصی را توصیف می‌کند که کنار دریا ایستاده و به وسعت دریا نگاه می‌کند. او دو حس متفاوت نسبت به دریا دارد: یکی آنکه دریا را آرام و بی‌نهایت می‌بیند و دیگری نگرانی از طوفان و امواجی که ممکن است ناگهان پدید آیند و باعث غرق شدن کشتی‌ها شوند. این نگرانی از قدرت نهفته در آرامش دریا نشأت می‌گیرد.
عزیزی بر لب دریا باستادنظر از هر سوی دریا فرستاد
هوش مصنوعی: دوستی کنار دریا ایستاده و به اطراف نگاه می‌کند و همه جا را زیر نظر دارد.
یکی دریا همی دید آرمیدهیکی فطرت بحدش نارسیده
هوش مصنوعی: یک نفر دریا را مشاهده می‌کند که آرام و ساکن است، در حالی که فرد دیگری هنوز به جایگاه حقیقی و فطری خود نرسیده است.
بدریا گفت ای بس بی نهایتز آرام تو می‌ترسم بغایت
هوش مصنوعی: دریا به آرامی گفت: "من از عمق آرامش تو به شدت می‌ترسم، زیرا این آرامش بیپایان است."
که گرموجی برآید یک دم از توبسی کشتی که افتد بر هم از تو
هوش مصنوعی: اگر یک لحظه از تو حرکت و جنبشی برخیزد، کشتیهای بسیاری خواهد شکست و در هم فرو خواهد ریخت.