شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان پایۀ وجود انسان و اهمیت شناخت درونی اشاره دارد. گفته می‌شود که ذات انسان از آغاز تا پایان درونی و پنهان است و در خارج از او فقط نادانی وجود دارد. اگر کسی در تلاش است تا به شناخت عمیق‌تری از وجود الهی دست یابد، باید بداند که همیشه به حضور و معرفت او دسترسی ندارد، چرا که شناخت در این عرصه دائماً در حال تعمیق و گسترش است.
ذاتت ز ازل تا به ابد قائم بسبیرون زتو جاهلند، تو عالم بس
هوش مصنوعی: وجود تو از ازل تا ابد پابرجاست و کسانی که از تو منحرفاند، نادان هستند، در حالی که تو دانا هستی.
گر دستِ طلب به حضرتت مینرسداز حضرتِ تو تعجیم دایم بس
هوش مصنوعی: اگر خواستهام به سوی تو نمیرسد، از تو همیشه باید انتظار داشته باشم.