شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و عمق وجود خداوند اشاره می‌کند. او از خداوند به عنوان نماد بقا یاد می‌کند و سوالاتی را مطرح می‌کند درباره جایگاه و وجود او. شاعر به این نکته می‌پردازد که وجود خداوند فراتر از مکان و زمان است و در نتیجه نمی‌توان به راحتی او را در قالب خاصی تعریف کرد. این پرسش‌ها نشان‌دهنده جستجوی عمیق در ارتباط با حقیقت وجود خداوند و شگفتی از عدم محدودیت‌های اوست.
ای عین بقا! در چه بقائی که نهایدر جای نه و کدام جانی که نهای
هوش مصنوعی: ای نماد جاودانگی! در کدام زندگی میتوانی بگویی که در کجا هستی و کدام روحی میتواند تو را درک کند؟
ای جان تو از جا و جهت مستغنیآخر تو کجائی و کجائی که نهای
هوش مصنوعی: ای جان، تو از مکان و سمت بینیازی. اما تو در کجا هستی و کجایی که میخواهی به نهایت برسی؟