تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۷

کو چشم که ذرّهای جمالت بیندکو عقل که سُدَّهٔ کمالت بیند
گر جملهٔ ذرّات جهان دیده شودممکن نبود که در وصالت بیند