شمارهٔ ۴۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از گم شده‌ای که هم دیوانه و هم عاقل است صحبت می‌کند و به ارتباط عمیق خود با آن شخص اشاره می‌کند. او احساس می‌کند که همه چیز در وجود این شخص جمع شده و پس از ورود عشق به دلش، دو جهان در دلش گم شده‌اند. به طور کلی، این شعر به شدت به عشق و وابستگی عاطفی پرداخته است.
ای گم شده دیوانه وعاقل، در توسر رشتهٔ ذرّه ذرّه حاصل،در تو
هوش مصنوعی: ای دیوانه و عاقل که گم شده‌ای، در تو راز و سرنخهای بسیاری نهفته است، حتی به اندازهٔ کوچکترین ذرات.
تادر دل من صبح وصال تو دمیدگم شد دو جهان دردلم ودل در تو
هوش مصنوعی: زمانی که عشق و نزدیکی تو در قلب من آغاز شد، همه دردها و مشکلات دنیا از دل من محو شدند و تنها تو در آنجا باقی ماندی.