شمارهٔ ۷۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق و دردناک است. شاعر از رنج و دردی صحبت می‌کند که به نوعی بهبودی و راه‌حلی برای مشکل خود تبدیل شده است. او می‌خواهد که این درد، که به قلبش فشار می‌آورد، به‌جای نابود کردن، به او راهی برای رهایی نشان دهد و به کسانی که در سردرگمی و بیدردی بسر می‌برند، کمک کند. در واقع، شاعر در پی یافتن معنای واقعی در زندگی و نشان دادن راهی به دیگران است.
چون دردِ تو چاره ساز آمد جان رادردِ تو بس است این دلِ بیدرمان را
هوش مصنوعی: وقتی درد تو به درمانی میانجامد، دیگر برای جانم کافی است، همین درد تو برای این دل بیدارویی بس است.
چون از سرِ فضل، ره نمایی همه راراهی بنما اینهمه سرگردان را
هوش مصنوعی: وقتی که با لطف و کرم خود مسیر را برای همه نشان میدهی، به این افراد سرگردان کمک کن تا راهی برای خود پیدا کنند.