شمارهٔ ۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف حالتی می‌پردازد که فردی در دنیایی بزرگ و پر از شگفتی‌ها قرار دارد، اما به دلیل نداشتن آگاهی یا بینش درست، قابلیت درک کامل این زیبایی‌ها را ندارد. شاعر به نوعی درک عمیق از زندگی را مطرح می‌کند و به موردی اشاره دارد که فردی در مکانی با عظمت، همچون بهشت، در عین حال نابینا است و نمی‌تواند از زیبایی‌ها بهره‌برداری کند.
گردِ تو درآمده چنین دریاییتو راه به یک قطره نبردی جایی
هوش مصنوعی: ترأکنی تو به دور خود، چنان دریاست که در برابر آن، حتی یک قطره هم نتوانستی جایی را به چالش بکشی.
دانی که درین عالم پر سر چونی؟ چون در چمن بهشت نابینایی
هوش مصنوعی: آیا میدانی که در این دنیا چه وضعتی داری؟ مثل این است که در بهشت هستی اما نمیتوانی آن را ببینی.