تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۳

هر جان که به بحر رهنمون آید زودبیرون رود از خویش و درون آید زود
یک ذرّه شود دو کون در دید‌هٔ اوو آن ذرّه ز ذرّگی برون آید زود