شمارهٔ ۴۷
هوش مصنوعی: در این چهار بیت، شاعر به ناکامی در حل مشکلات اشاره میکند و میگوید که نه او و نه دیگری توانایی برطرف کردن آن را ندارند. تنها چارهای که میماند، دلسوزی و غصه خوردن است. همچنین، تأکید میکند که حتی فرصتی برای امیدواری و سر برآوردن وجود ندارد.
حل کردن آن نه تو توانی و نه منتدبیر به جز غصه فرو خوردن نیست
هوش مصنوعی: مسئلهای که پیش آمده نه تو میتوانی آن را حل کنی و نه من، تنها کاری که میتوانیم بکنیم این است که غم و اندوه خود را در دل نگه داریم.
یک ذرّه نه تو نیز بخوانی و نه منیک ذرّه مجال سر برآوردن نیست
هوش مصنوعی: اندکی از تو و من هم نمیتوانیم به صدای یکدیگر گوش بدهیم و هیچ فرصتی برای ابراز وجود نداریم.