شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی هیجان و شورش‌های درونی انسان است که نمی‌تواند احساساتش را به آرامش برساند. شاعر به این فکر می‌کند که برای به دست آوردن آرامش، باید خود را کنترل کند، اما نمی‌داند چگونه می‌تواند این احساسات پرانرژی و ناآرام را مهار کند. در واقع، استعاره‌ی دریا نمادی از این احساسات شدید است که شاعر نمی‌داند چگونه آن را مدیریت کند.
این سودایی که میدواند ما راهرگز نتوان نشاند این سودا را
هوش مصنوعی: این خیال و آرزویی که ما را همیشه مشغول می‌کند، هیچگاه نمیتوانیم آن را آرام کنیم یا به حالت سکون درآوریم.
گویند که خویش را فرود آر آخردربند چگونه آورم دریا را
هوش مصنوعی: میگویند که خودت را پایین بیاور، اما من نمیدانم چگونه میتوانم دریا را به بند بکشم.