شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر تجربه‌ای عمیق و فلسفی است که شاعر به موجودیت خود اشاره می‌کند. او از آسمان و زمین صحبت می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که وجودش فراتر از این دو بعد است. شاعر احساس می‌کند که از ابتدا در جهان و در تمامی ابعاد وجود داشته و زندگی‌اش به او یادآوری می‌کند که او بخشی از این جهان و تجربه‌هاست.
از فوق، ورای آسمان بودم منوز تحت، زمین بیکران بودم من
هوش مصنوعی: من از بالای آسمانها، در جایی فراتر بودم و از زیر، به گستره وسیع زمین نگاه میکردم.
عمریم جهان باز همی خواند به خویشچون در نگریستم جهان بودم من
هوش مصنوعی: زندگیام همواره به من دعوت می‌کند و وقتی به اطرافم نگاه میکنم، میبینم که خودم جزئی از این جهان هستم.