شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این شعر نشان‌دهنده حس عمیق و درونی شاعر است. او از احساسی بی‌نظیر و نامعین در دل و جانش صحبت می‌کند که کسی نباید درباره‌اش سؤال کند. او بیان می‌کند که او خود را در این احساس غرق کرده و توضیح بیشتر در این باره لازم نیست، زیرا فراتر از آنچه در کتابها می‌توان یافت، او به تجربیات و احساسات شخصی خود اشاره می‌کند.
چیزی است عجب در دل و جانم که مپرسمستغرق آن چیز چنانم که مپرس
هوش مصنوعی: در دل و جانم چیز عجیبی وجود دارد که نمیتوانی بپرسی. من به قدری غرق در آن هستم که نمیتوانی درباره‌اش سؤال کنی.
زین هرچه که در کتابها میبینیمن آن بندانم، این بدانم که مپرس
هوش مصنوعی: هر چیزی که در کتابها میبینی، من همان هستم. این را بدان و دیگر از من نپرس.