شمارهٔ ۳۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حالت جنون و شیدایی خود سخن می‌گوید و می‌پرسد که چه کسی به مانند او در این حال است. او با دلی پر از درد بر زمین افتاده و تأکید می‌کند که این وضعیت در حقیقت او نیست و تنها خدا میداند که او کیست. این ابیات نمایانگر کشمکش‌های درونی و عمیق شاعر است.
امروز چو من شفیته و مجنون کیستبر خاک فتاده، با دلی پرخون، کیست
هوش مصنوعی: امروز کسی را میبینی که مانند من عاشق و دیوانه شده است؟ بر زمین افتاده و دلش را از غم پر کرده است، چه کسی است؟
این خود نه منم، خدای میداند و بستا آنگاهی که بودم و اکنون کیست
هوش مصنوعی: این شخصیتی که الان هستم، در واقع من نیستم و تنها خدا میداند این تغییرات چگونه بوده است. تا زمانی که بودم، حالا دیگر چه کسی هستم؟