تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۴۴

چندان که ز عالم پس و پیشش دیدمآن خویش ندیدمش که خویشش دیدم
در عمر دراز آن چه بدیدم یک بارگویی که هزار بار بیشش دیدم