شمارهٔ ۵۵
هوش مصنوعی: شاعر در این متن به شدت عشق و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او از بیقراری و ناراحتی ناشی از عشق سخن می‌گوید و اعتراف می‌کند که این احساسات او را به حالت خواری و ذلت کشانده‌اند. همچنین اشاره می‌کند که مکانی که در آن بیقراری و اشک‌هایش جاری است، جایی است که زمان در آن به کندی می‌گذرد و هر لحظه برای او مثل هزار سال احساس می‌شود.
در وادی عشق بیقراری است مراسرمایهٔ این سلوک خواری است مرا
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، من دچار اضطراب و بیتابی هستم و این وضعیت، سرمایهای برای سفر معنویام محسوب می‌شود، هرچند که به نوعی خاری نیز برای من به شمار میرود.
جاییست مرا مقام کانجا در سیرهر لحظه هزار ساله زاری است مرا
هوش مصنوعی: مکانی برای من وجود دارد که در آنجا، هر لحظه به اندازه هزار سال پر از اندوه و گریه است.