شمارهٔ ۳۴
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از مخاطب می‌خواهد که تا چه زمانی به بی‌عملی و بی‌هدف بودن ادامه می‌دهد. او تأکید می‌کند که باید از سکوت و بی‌تحرکی خارج شود و در انجام کارها فعال باشد. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که نباید به فکر کردن دربارهٔ آینده و خواسته‌ها صرفاً بسنده کرد و باید اقدام کرد.
تا کی باشی بی سر و بن، هیچ مباشخاموشی جوی و در سخن، هیچ مباش
هوش مصنوعی: برای چه مدت میخواهی بیهویت و بیاساس باشی؟ هیچگاه خاموش نمان و در صحبت کردن، هیچگاه ساکت نباش.
تا کی گوئی که من چه خواهم کردنتو هیچ نهای، هیچ مکن، هیچ مباش
هوش مصنوعی: چرا همیشه میگویی من چه کار خواهم کرد؟ تو هیچ چیزی از آینده نمیدانی، پس هیچ چیزی نگو و هیچ کار خاصی نکن.