شمارهٔ ۳۷
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از احساس تنهایی و سرگشتگی خود سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که امروز هیچ اثری از دوستانش ندارد و از اوضاع و احوال جهان خبری نیست. همچنین، او با وجود این که در درون احساس خوشحالی می‌کند، اما به نظر می‌رسد که این خوشحالی بی‌معنی است و ترس و سردرگمی بیشتری از دیگران دارد.
از هم نفسانم اثری نیست امروزوز کار جهانم خبری نیست امروز
هوش مصنوعی: امروز هیچ نشانی از همنفس خودم ندارم و از وضعیت دنیا هم اطلاعی ندارم.
یک خوشدلیم بیجگری نیست امروزسرگشتهتر از من دگری نیست امروز
هوش مصنوعی: امروز من خوشحالم و هیچ کس به اندازه من گیج و سردرگم نیست.