شمارهٔ ۲۰
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم انسانی و جایگاه او در جهان اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که در میان ستارگان، سرنوشت انسان‌ها به گونه‌ای است که اگر هدایت نشوند، راه خود را گم می‌کنند. همچنین نماد کبوتر به جان انسان اشاره دارد که از مقام بلندی (عرش) پایین آمده و نیاز به هدایت دارد.
ای بس که فلک در صف انجم گرددتا یک مردم تمام مردم گردد
هوش مصنوعی: بسیاری از ستارهها در آسمان به صف خواهند آمد تا اینکه یک انسان به کمال برسد و تمام انسانیت را نمایان بکند.
جان تو کبوتریست پرّیده ز عرشهرگاه که هادی نشود گم گردد
هوش مصنوعی: روح تو همچون کبوتر است که از عرش آسمان پرواز کرده. اگر هدایت نشود، به راحتی گم میشود.