تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۳۷

گاه از غم اودست ز جان میشوییگه قصهٔ او به دردِ دل میگویی
سرگشته چرا گِردِ جهان میپوییکار از تو برون نیست کرا میجویی