تناجی
عطار نیشابوری

شمارهٔ ۲

هرگه که تو طالب گهر خواهی بودباکوه چو سنگ در کمر خواهی بود
هرچند که دیده تیزتر خواهی یافتدر نقطهٔ کُنْه کورتر خواهی بود