شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: این اشعار به این مفهوم اشاره دارد که تا زمانی که انسان به نادانی خود پی نبرد، نمی‌تواند به حقیقت علم و دانش دست یابد. شاعر از درد و رنج دل خود می‌گوید که در جستجوی حقیقت و علم بوده، اما نتوانسته به آنچه که می‌خواسته برسد و از این بابت حسرت می‌خورد.
تا عالِمِ جهل خود نگردی به نخستهر اصل که در علم نهی نیست درست
هوش مصنوعی: تا زمانی که به نادانی خود پی نبری، نمیتوانی به درستی بر اصول علمی دست یابی.
ای بس که دلم دست به خونابه بشستدر حسرت نایافت و نیافت آنچه بجست
هوش مصنوعی: دل من بارها در حسرتی عمیق و غمگین غرق شده است، چرا که نتوانستهام آنچه را که به دنبالش بودهام، پیدا کنم و به دست آورم.