شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساسات عمیق خود اشاره می‌کند. او از دیگران می‌خواهد که به حال او کاری نداشته باشند، زیرا خودشان می‌دانند که باید از دوستان و دشمنان مراقب باشند. همچنین، او از غم و قصه‌ای که با طرف مقابل دارد، می‌گوید که نمی‌تواند به راحتی بیان کند و بهتر است از او نپرسند. در واقع، غم‌های درونی و روابط پیچیده‌اش را نمی‌تواند با کلمات بیان کند.
حالم ز من سوخته خرمن بمپرستو میدانی ز دوست و دشمن بمپرس
هوش مصنوعی: حال من خراب است و از من درباره آن نپرس. تو خودت از دوستی و دشمنی آگاه هستی، پس درباره آن هم چیزی نپرس.
آن غصّه که از تو خوردم آن نتوان گفتوان قصّه که با تودارم از من بمپرس
هوش مصنوعی: غم و اندوهی که به خاطر تو در دل دارم، قابل بیان نیست و داستانی که با تو دارم، از من نپرس.