شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به وضعیت ناامیدی و بی‌عملی اشاره می‌کند. او از مردمی می‌گوید که همه درگیر خواب و هوس‌ها هستند و هیچ‌کس به خود نمی‌آید. حتی علی‌رغم آنکه زمان برای بیداری و بازگشت به واقعیت مناسب است، هنوز هیچ‌کس تغییر نمی‌کند و شاعر از این وضعیت گریزان است.
مردند همه، در هوسی، چتوان کردمن با که برآرم نفسی، چتوان کرد
هوش مصنوعی: همه در آرزوها و خواستههای خود غرق شدهاند و از بین رفتهاند. من چگونه میتوانم از این وضعیت خود بیرون بیایم و نفسی بکشم، وقتی کسی را در کنار خود ندارم؟
دیرست که روز باز بودست ولیکبیدار نمیشود کسی، چتوان کرد
هوش مصنوعی: مدت زیادی است که روز وجود دارد، اما هنوز کسی بیدار نشده است. نمیدانم چه باید کرد.