شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره افسوس و ناامیدی از مرگ بدون بهره‌مندی از نعمت‌های زندگی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه مرگ به پادشاهی و زندگی پررنج می‌تواند باشد، اما مردن در شرایط فقر و کمبود، همواره حسرت‌انگیز است. در نهایت، او این احساس را انتقال می‌دهد که زندگی پربرکت باید ارزشمند باشد و مرگ در وضعیت کمبود و گرسنگی، نه تنها دردناک، بلکه زشت است.
چون می بتوان به پادشاهی مردنافسوس بود بدین تباهی مردن
هوش مصنوعی: اگر بتوان با شجاعت و عظمت مرد، چنین مرگ بد را باید افسوس خورد.
عالم همه پرمایدهٔ انعام استتو گرسنه و تشنه بخواهی مردن
هوش مصنوعی: در این دنیا نعمتها و مواهب زیادی وجود دارد و همه چیز به وفور در دسترس است، اما اگر تو در جستوجوی آنها نباشی و تنها نظارهگر باشی، در حقیقت خود را گرسنه و تشنه نگه میداری و از زندگی بهرهمند نخواهی شد.