شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر از رنج و ستم‌های موجود در جهان نالان است و از اینکه باید مدام درگیر خیال‌ها و مشکلات باشد، خسته شده است. او تأکید می‌کند که هیچ چیز در این دنیا ارزش غم و اندوه را ندارد و از خود می‌پرسد چرا باید این میزان درد و ناراحتی را تحمل کند.
تا کی ز جهان رنج و ستم باید دیدتا چند خیال بیش و کم باید دید
هوش مصنوعی: تا کی باید درد و ظلم این دنیا را تحمل کنم؟ تا کی باید به خیال و توهمات دنبالهدار بپردازم؟
حقا که به هیچ مینیرزد همه کوناز هیچ چرا این همه غم باید دید
هوش مصنوعی: واقعاً هیچ چیز ارزشمند نیست، چون همه چیز از هیچ به وجود آمده است. پس چرا باید این قدر غم و اندوه را تحمل کنیم؟