شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی لحظاتی است که دل یا داستانی به آرامی بیان نمی‌شود و یا رازی افشا نمی‌گردد. شاعر به این نتیجه می‌رسد که حتی اگر با خودش حساب و کتابی بکند، باز هم فایده‌ای ندارد، زیرا در نهایت هیچ چیزی برایش روشن نمی‌شود. این شعر به نوعی به ناکامی در درک عواطف و رازها اشاره دارد.
روزی نه که دل قصهٔ دمساز نخواندیک شب نه که حرفی ورق راز نخواند
هوش مصنوعی: روزی نخواهد بود که دل قصهی دلنشین را نخواهد خواند و شبی نخواهد بود که سخنی از رازها را نخواند.
چندانکه حساب برگرفتم با خویشچه سود که یک حساب من باز نخواند
هوش مصنوعی: هر چقدر هم که با خودم حساب و کتاب کنم، چه فایده دارد وقتی که هیچ کس این حساب را نمیبیند یا نمیخواند.